Tourhistorie
Alles over de tours van ERC....
Cambridge 2007
Alvast een wedstrijdverslag van de wedstrijd van zondag tegen de Cambridge Exiles, het vierde team van Cambridge RUFC. Het is geschreven door "Jesse" James Green:
Exiles drew 36-36 vs Enschede Touring Side.
Match report: The Exiles drew against our Dutch friends from Enschede.
The Easter weekend saw the Exiles host a Dutch touring side from
Enschede. Led by their captain, Ruud Stolk, the tourists arrived at
3pm on Easter Friday and were welcomed at the club by Jesse, Warren and
Jim Patterson. We were then treated to an evening's entertainment where
we realised that we were hosting not only the most sociable side in the
world but also a side that was completely comfortable holding their
drink.
On Saturday they played Cantabs 1sts/2nds and lost the first half
heavily but drew the second half as the alcohol burnt off. Ryan Page
and Jonathan Madden were then subjected to an evenings entertainment
with the latter being held captive for the night at our club.
On Sunday at 3pm the Exiles kicked off against Enschede and led by a
couple of tries at half time. At the break we swapped the odd
numbers/players over and half the side played in Enschede shirts. The
game finished 36-36 and our thanks to the ref for keeping the game open
and flowing.
After the game Jesse announced his retirement from club rugby, although
he is still available for selection at the World Cup if required.
Warren Page took over the captaincy of the Exiles for 2007-2008,
assisted by Adam Hickin.
We swapped shirts with our Dutch friends and then took them on a pub
crawl around Cambridge, finishing at the Trailer of Life and then 22.
Warren Page did us proud as the new Exiles Captain. He may have lost
the "mirrors game" in the Anchor against Ruud but everyone was impressed
when he finished the game with his pants on his head.
We look forward to seeing our hosts again sometime soon and we are
grateful that the clubhouse is still intact. Everything is open for a
return tour to Enschede but realistically we might have to team up with
Cantabs or the Vanguards to get enough players to go along. Speak to
Warren/Adam if you are interested.
All the best.....Jesse
Eerdere Tours
Uit alle beschikbare gegevens (jaarverslagen, clubbladen etc.) is de hiervolgende opsomming samengesteld. Hoewel niet alle gegevens compleet waren denk ik wel dat er een vrij duidelijk beeld ontstaat van wat het begrip 'op tour gaan' nu precies inhoud. Vroeger sprak men eigenlijk meer van 'op trip gaan'. Het is in ieder geval duidelijk dat eenmaal opgedane contacten in het buitenland in zoverre onderhouden werden dat er sprake was van een jaarlijkse uitwisseling. Het ene jaar ging je met je club naar het buitenland en het jaar daarop kwam die club vervolgens hier op bezoek. Aangezien onze club in 1969 is opgericht onder de naam Drienerlo-Tex, zullen we in dat jaar ook ons verhaal beginnen.
Seizoen 1969/1970 In het oprichtingsjaar werd ook meteen een heuse tour georganiseerd, voor het eerst in de hedendaagse geschiedenis gingen Enschedese Rugbyers hun kleuren (paars/goud) overzees verdedigen. Dat er vervolgens in geen enkel verslag of clubblad is terug te vinden of er gewonnen of verloren werd zegt waarschijnlijk genoeg. De tour ging naar het plaatsje Farnham Common net buiten Londen. In Farnham Common werd er gespeeld tegen de Farnham Common Drifters. Op het internet is er nog het één en ander over hen te vinden. Meer informatie was er helaas niet beschikbaar.
Seizoen 1970/1971
Dit seizoen ging er omstreeks Pasen een groep van 15 man en vrouw?? Op tour naar een club in de omgeving van Londen (Farnham Common Drifters?). Vervolgens werd er op 22 april een team van de Polytechnic Colege of North Londen ontvangen in Enschede.
Wel werd duidelijk uit de verslagen dat de buitenlandse teams die hier op bezoek kwamen ook nog een nieuwe sport werd geleerd nl. Klootschieten. Vandaar dus dat je deze oer-Twentse sport in de afgelopen jaren steeds meer zag opduiken in Engeland en omgeving. Waarschijnlijk is het bowlen bij Cricket afkomstig van het klootschieten, dat dit vervolgens weer betekent dat het Amerikaanse Baseball oorspronkelijk dus uit Twente, om preciezer te zijn Oldenzaal, komt gaat waarschijnlijk net iets te ver.
Seizoen 1972/1973
Tijdens Pasen 1973 werd er op de THT (Technische Hogeschool Twenthe), tegenwoordig UT, voor het eerst een internationaal Paastoernooi georganiseerd. Op goede vrijdag werd er gespeeld tegen een team van de St. Nicholas Grammar School, dit team bestond uit jongens van 16-18 jaar. Er werd verloren met 40-4. 's Avonds werd het team van de Farnham Common Drifters ontvangen in 't Zömpke (bestond dit toen al Joris?) en ook was er nog een team aanwezig genaamd Oldham College. Helaas worden er verder geen uitslagen of gebeurtenissen genoemd.
Seizoen 1974/1975
Dit seizoen werd er een trip naar La Celle St. Cloud in Frankrijk georganiseerd. Daar werd het Enschedese team met champagne ontvangen op het Gemeentehuis met aansluitend een diner met nog meer champagne en wijn. De volgende dag bleek dat het team waar ze mee hadden zitten zuipen het 2de team was, de tegenstander bleek nl het totaal nuchtere 1ste team te zijn. Gevolg: verloren met 38-4.
Even voor de jongere leden die dit lezen, nog niet zo lang geleden was een try maar 4 punten waard. Vandaar dus dat er voor jullie rare uitslagen staan als 40-4 en 38-4.
Seizoen 1975/1976
Dit seizoen werd er in Enschede (en niet in Amsterdam) een heuse interland georganiseerd. Deze interland ging tussen de Impala's en BAOR. Impala's is, in navolging van Zuid Afrika/Springbokken en Australïe/Wallaby's, de bijnaam voor het Nederlandse vijftiental. BAOR is een afkorting van British Army On the Rhine (vertegenwoordiging van alle britse legeronderdelen in Duitsland en Nederland). Het bezoekersaantal van deze wedstrijd was ca. 400 (meer dan in het Nationale Rugbystadion tegenwoordig).
Dit seizoen werd er een trip georganiseerd naar Wales, met boot en busjes ging de reis naar Newport alwaar er een zeer gastvrij onthaal was door de Newport Civil Service RFC. Op zaterdag 17 april werd er ruim verloren van hun 1ste team. Op zondag werd er tevens verloren van een ander Welsh team: Caerphilly XV. Op de terugreis werd Londen nog met een bezoek vereerd alvorens de terugreis te aanvaarden.
Dat er af en toe een aantal antieke uitdrukkingen in de tekst staan ligt niet aan de schrijver dezes, maar meer aan de tijd waarin de betreffende verslagen geschreven zijn.
Seizoen 1977/1978
Tour naar Engeland: Door 21 leden en Joop van cafe 'de Pijp' (wie kent hem niet?) werd van 23 tot 28 maart een bezoek gebracht aan de Ionians te Hull. Na een vermoeiende boot- en treinreis was er een hartelijke ontvangst op de club en bij de gastgezinnen. Er werd meteen deelgenomen aan een seven-a-side toernooi in Packington. Helaas werd er geen wedstrijd gewonnen. De dag werd besloten in het schilderachtige York. De volgende dag werd er gespeeld tegen Cleckheaton op een zeer modderig veld (opgehoogde vuilnisbelt), er werd nipt verloren. Na een lange avond in Leeds werd er gespeeld en verloren tegen het 'Presidents'-team van de Ionians. 's Avonds werd er in het clubhuis van de Ionians een disco-diner gegeven wat achteraf zeer geslaagd bleek te zijn. Op de vertrekdag werd er uiteindelijk toch nog een wedstrijd gewonnen van het 4de team van de Ionians.
Seizoen 1979/1980 Tour naar Frankrijk: Tourcommissie Gerard Tiemessen en Jan Heemskerk onderzochten 2 alternatieven, het eiland Guernsy en het Franse plaatsje Limoges. Besloten werd per trein af te reizen naar Limoges. Hier werd er een internationaal studententoernooi gehouden met Fransen, Engelsen, Polen en Zweden. Op donderdag 3 april vertrokken 19 man per trein naar Parijs en verder. Na aankomst werd er een wedstrijd gespeeld tegen Nantait (uitslag onbekend). Tijdens het toernooi werd er veel gespeeld tegen en veel verloren van de vele internationale teams. Eindconclusie een zeer geslaagd en gezellig weekend.
Seizoen 1980/1981 Paastoernooi in Enschede: Op 18 en 19 april werd er een paastoernooi georganiseerd in Enschede. Deelnemers waren Nanty Moel uit Wales, Old Sandbachians uit Engeland. Limoges LEC uit Frankrijk, RC Zwolle en natuurlijk Drienerlo-Tex. Enschede was duidelijk het zwakste team. Het toernooi werd gewonnen door de Old Sandbachians. 's Avonds werd er gefeest in achtereenvolgens de Boortoren en de stad.
Dit seizoen was er ook nog een tour gepland naar Arras (Frankrijk), op 15 mei zou er vertrokken worden voor een seven-a-side toernooi. Helaas door afzeggingen op het laatste moment waren er zelfs niet genoeg mensen om sevens te spelen, dus werd deze trip vervolgens afgelast.
Seizoen 81/82
Op uitnodiging van de Old Sandbachians gingen de heren dit jaar bij hen op bezoek voor een lang weekend. Duncan Forsyth was ook van de partij. Op de heen- en terugreis trok Jan Heemskerk in zijn eigen creatie van 'Linke Loetje' vwwl aandacht. Het damesteam is dit seizoen op trip naar Londen geweest. Tourcommissaris van dit seizoen was de heer Dick van Vlooten.
Seizoen 82/83 De paasdagen werden dit jaar door een groot aantal clubleden in Parijs doorgebracht. Het was Guy Dumas die het verzoek van zijn broer overbracht om weer eens met RC Celle St. Cloud contact op te nemen. Deze club werd 8 jaar hiervoor al eens door de Drienerlo-Tex bezocht. Een team van noeste, nou ja noeste, organisatoren (Ed, Peter, Chris en Marleen) hebben er met de Fransen voor gezorgd dat er een fantastische trip naar Frankrijk kon worden gemaakt. 38 rugbyers(sters) zagen Parijs, Versailles, WIJN, WIJN en een hoop gezelligheid.
Met pinksteren waren de rugbyers van Celle St. Cloud bij ons te gast. De Fransen hadden ons een prachtig Paasweekend bezorgd en de uitgedunde tourcommissie vond samen met Guy Dumas dat de fransen hier degelijk onthaald moesten worden. Aangezien de fransen te laat op de TH arriveerden kon er niet meer in de mensa gegeten worden. Die avond en nacht wer Enschede onveilig gemaakt door horden losgeslagen rugbyers. Op zaterdag was er een toernooitje tussen Drienerlo-Tex, RC Oldenzaal en Celle St. Cloud terwijl er na afloop in de Vestingbar gezellig werd gedronken en gezongen en er tevens landenrugby op video was te zien. 's Avonds was er bij de familie Dumas op de boerderij een denderend feest met lekker eten, veel bier en nog veel meer wijn. Op zondag werd er rond 12.00 uur ontroerend afscheid genomen onder het zingen van lalala lalalala lalalala lalalala etc.
Seizoenen 1983 tot 1990
Helaas wordt de verslaglegging na 1983 een stuk minder, waarschijnlijk komt dit door de overgang van de campus naar een voetbalvereniging, Drienerlo-Tex wordt DTO, de kleuren veranderen van paars/goud naar rood/wit, de club gaat er ook meer en meer uitzien als een burgervereniging met een eigen jeugdafdeling. Zeker is in ieder geval dat er in deze periode van 7 jaar vele trips zijn geweest met de heren, dames en de jeugd. Kontakt was er bijvoorbeeld met Engelse militaire teams uit Duitsland (Munster en Dulmen). Ook zijn er trips naar Frankrijk en Engeland geweest.
Tour Denemarken - Kopenhagen Deze tour (georganiseerd door Age de Haan en ChrisJan Oppers) was mijn eerste trip met DTO. Net vers weggekocht bij het prachtige Oldenzaal samen met Edwin den Drijver en Danny van Eck, besloten we maar om met z'n drieen mee te gaan zodat we die stugge Enschedeers een beetje beter zouden leren kennen.
Het begin beloofde al veel, verzamelpunt was de trap bij het NS-station van Enschede. Hier stond een bus met chauffeur op ons te wachten. Deze chauffeur had al snel in de gaten dat wij wel een biertje of twee lustten en was dus zeer blij met z'n zelf ingeslagen voorraad bier die hij aan ons dacht te kunnen gaan slijtten. Helaas voor hem zijn Rugbyers op alles voorbereid, elke speler die aankwam op het station had op z'n minst 1 treetje bier bij zich, een aantal 2 en sommigen zelfs nog meer. De chauffeur had het niet meer en er bleven steeds meer onschuldige treinreizigers staan om naar onze stapel bier, ondertussen toch al snel een kuub of 10, stonden te kijken.
Bijna iedereen was aanwezig dus de tour kon beginnen, door Age en ChrisJan werden een aantal attributen uitgedeeld, een trui met daarop de aankondiging van de RFC DTO Denmark tour 1990 en achterop de tekst Wine me, Dine me, 69 me en sponsor cafe de Pijp. Ook uitgedeeld werd een grote Vikinghelm met 2 prachtige hoorns erop.
Op het moment dat we zouden gaan vertrekken kwamen we erachter dat er nog 2 man misten, Edwin Bakker en Richard van Dodeweerd. Na een tijdje wachten kwamen ze eindelijk aanzetten.
Edwin en Richard kwamen rechtstreeks uit de kroeg (ze hadden zich goed voorbereid op de tour) en waren nog aardig dronken, het meest opmerkelijke was wel dat Richard zijn gezicht onder de hechtpleisters zat. Edwin had geprobeerd een fiets te gappen en Richard had de klappen hiervoor gekregen.
Eindelijk op weg, instructies werden gegeven door de toursneak Duncan Forsyth (man die alles regelt en controleerd tijdens de tour) Het bleek dat er achter de helmen een wedstrijdelement schuilging. Met de punten van de hoorns kon je punten scoren, kut- en kontprik waren 1 punt en de tittenfik (hoorn met de punt naar beneden) was 2 punten waard. Bij de eerste Raststätte in Duitsland waar we stopten werd dit al volop uitgeprobeerd. Toevallig was wel dat hier ook een bus met duitse huisvrouwen stopte die al snel over de hele parkeerplaats werden nagezeten. Als er iemand scoorde dan werd dit door middel van een watervaste stift op je helm aangetekend.
Vlak voor we op de boot gingen werd er bekend gemaakt dat je maar 10 liter bier per persoon in mocht voeren naar Denemarken dus moesten we het tempo enigszins opvoeren.
In Denemarken zelf hebben we een toernooi gespeeld bij de Rugbyclub Speed, we wonnen hier bijna alle wedstrijden. 's Avonds groot feest in hun clubhuis waar Edwin Bakker bier vanachter de bar stal om er na 5 flesjes achter te komen dat het alcoholvrij bier was. Uit dit clubhuis is vervolgens ook de levensgrote Woody Woodpecker pop meegenomen die nog een aantal jaren in de Pijp heeft gehangen. De volgende dag speelden we een wedstrijd tegen de Kopenhagen Exiles de kampioen van Denemarken en DIE WONNEN WE, we waren dus Champions of Denmark.
Aan deze tour heb ik ook nog dankzij Duncan de bijnaam Turtle overgehouden, Duncan bedankt.
De uiteindelijke winnaar van de helmprik wedstrijd was Michael Laldhari die daarmee de geuzennaam 'Tourboer' verdiende.
Deelnemers aan deze tour (zover als het geheugen reikt) waren: Age de Haan, ChrisJan Oppers, Watse Siderius, Ton Spil, George Siebes, Don Walsh, Duncan Forsyth, Edwin Bakker, Richard van Dodeweerd, Pier Visser, Roy Peeters, Jos Bodewus, Berend Veenendaal (met gebroken been, sorry nog Berend), Michael Laldhari, Bobby v/d Velde, Fake Nieuwenhuis, Willem Klaucke, Remko Mayer, Danny van Eck, Edwin den Drijver en Tonny ter Braak.
Tour Duitsland Münster Dit jaar gingen we net over de grens naar een militaire kazerne in Munster. Voordat we het terrein opmochten werden de auto's werkelijk helemaal binnenstebuiten gekeerd, omdat er op dat moment een aantal IRA-aanslagen waren gepleegd, ze liepen daar ook echt met de wapens in de aanslag te patrouilleren. Na kennisgemaakt te hebben met onze tegenstanders werden ons de slaapplekken aangewezen, we sliepen gewoon bij de soldaten op de kamers ( ze sliepen daar met een man of 3 op een kamer). Ik was blij dat op de heenweg mijn aftershave stuk was gegaan en mijn slaapzak had doordrenkt anders had Stef 's nachts nooit de goeie slaapkamer weergevonden.
Na de wedstrijd, die we of net gewonnen of net verloren hebben (geheugen is niet zo best meer) werd er in hun bar op de kazerne flink doorgedronken in het aanwezige bier (1 mark voor een halve literblik Grolsch). Natuurlijk waren er een aantal die het eerlijke gerstenat van thuis niet vertrouwden en overgingen op het engelse bier (Strongbow-cider). Onder die mensen was ook Roy Peeters een gewezen 2de-rijer, hoe kan het ook anders, deze kreeg, omdat hij redelijk wit, zag de bijnaam Moby Dick. Na een aantal blikjes Strongbow werden er weddenschappen afgesloten hoe lang het zou duren voordat Moby Dick - Moby Sick zou worden, dit duurde dus niet al te lang. Onze engelse tegenstanders besloten maar om hem in een kamer en een bed te dumpen. 's Nachts na het uitgaan bleek dit het bed van Stef te zijn. Fout dus. Het kabaal dat ontstond doordat Stef Moby uit het bed gooide (130kg vanaf 1m hoog op de grond) was genoeg om de patrouillerende wachten te laten denken dat de IRA was gearriveerd. Kortom een geslaagd weekend.
Tour Belgïe Gent Deze tour, georganiseerd door Frank Groeliken en ChrisJan Oppers, ging naar het wonderschone Vlaamse land. We hadden van te voren een prachtige gele trui gekregen met daarop de tekst 'De vlaamse meisjes zijn zo mooi, ze zijn zo mooi van voren' + een stropdas met daarin ijzerdraad zodat je er makkelijk een glas bier in kon hangen. Met drie busjes gingen we op weg, gelukkig was er ook weer een Oldenzaalse afvaardiging mee (Tom Nijmeier, Dick Geisink en ondergetekende) om voor de broodnodige afleiding te zorgen, zoals gebruikelijk hadden we met z'n drieen al snel de achterbank van het populairste busje geconfisceerd. Toen we net 100km onderweg waren moest 75% zeiken, dus stopten we bij een tankstation, nadat iedereen uitgezeken was en we net de invoegstrook opreden was er ineens een noodstop. Het eerste busje stopte en a la de A-team vloog de schuifdeur open om een kotsende Edwin Bakker naar buiten te schoppen, deze had allereerst de plastic boodschappentas, waarin Menno z'n moeder allerlei lekkere dingen had gestopt, volgekotst. Eindelijk waren we weer onderweg, zonder verdere problemen arriveerden we in Gent waar we op een camping stonden vlak naast het Rugbyterrein. Het toernooi dat in Gent werd gehouden was zeer internationaal van engelsen tot scandinaviers. Onze prestaties weet ik niet meer zo goed behalve de wedstrijd tegen Orpington, na 2 dagen zuipen stond het 1 minuut voor tijd 12-12 toen we een Penalty mee kregen ongeveer 3 meter op onze eigen helft. Iedereen schreeuwde spelen, spelen, maar ChrisJan eigenwijs als altijd gaf aan dat hij op de palen wou schieten. Langs de kant werden er weddenschappen afgesloten op wie er zou winnen, die fantastisch spelende engelsen of dat dronken zooitje uit Enschede. Chris nam een aanloopen schoot, de bal zwabberde richting palen maar hij zag het al niet meer hij had zich namelijk omgedraaid en z'n handen in de lucht gestoken. En inderdaad de bal ging erdoor, de scheids floot af en we waren de helden van de dag.
In Gent zelf hebben we samen met 2 andere teams een compleet cafe leeggezopen, hier werd ook het 'Shoot the Boot' geintroduceerd. Vervolgens deden we in dat cafe nog Climbing on the Sunshine Mountain wat zeer geslaagd was in een bomvol cafe. Tijdens een hierop volgende maaltijd bij de plaatselijke chinees probeerde Dick de aanwezige karpers zijn vinger te voeren om vervolgens zijn rits te openen. Dit vond de chinese opperbaas daar niet goed en na enige discussie borg Dick zijn 11de vingertje weer op.
Toen we in de laatste nacht in Gent ruzie kregen met de campingbaas vanwege een klein beetje lawaai na het uitgaan, waren er een aantal lieden die hiervoor wraak wilden nemen door de hele camping te strippen van vlaggen, borden en andere versierselen. Toen uiteindelijk de volgende ochtend bleek dat de slagboominstallatie bij de ingang stuk was en de campingeigenaar ons dit in de schoenen wilde schuiven hebben we de vlaggen maar teruggegeven. Het gevolg hiervan was wel dat DTO op de zwarte lijst van de Vlaamse Rugbybond kwam te staan, en waarschijnlijk nog steeds staat.
Tour Ierland Dublin Aan het begin van het seizoen 93/94 ging de deur van het clubhuis open en stonden er ineens 3 Ieren tegelijk aan de bar. Wayne Allen, Harry Toland en Ian Jones. Het eerste wat ze deden was een pint bier (zonder schuim) bestellen. Vervolgens waren ze er elke training en wedstrijd. Zoals vaker blijkt hebben zulk soort jongens een geweldige voorsprong qua techniek, inzet en mentaliteit.
In het voorjaar van 1994 zijn we op uitnodiging van hen naar Dublin gegaan om daar een wedstrijd van het vijflandentoernooi te bezoeken. Ierland - Schotland (uitslag 6-6). Deelnemers waren: Don Walsh, Wim Post, ChrisJan Oppers, Menno van Melle, Mad Allen Jones, George Siebes, Richard van Dodeweerd, Ploni Veenendaal en Tonny ter Braak (en natuurlijk onze Ierse vrienden).
We gingen vliegen met Air Cunnilingus, op het vliegveld aangekomen wasa iedereen aanwezig alleen Menno niet. Deze moest vanuit Rotterdam komen met de trein. Inchecktijd was bijna verstreken en hij was er nog steeds niet, wij gingen dus maar door de Gate om taxfree nog wat te drinken. 5 minuten voor vertrektijd (kwamen we op dat moment achter) werd er omgeroepen of de heren Post, ter Braak en van Dodeweerd als de donder naar het vliegtuig wilden gaan. Nog nooit zo hard gerend als toen, komen we in het vliegtuig worden we door ca 300 man kwaad aangekeken, maar we hadden genoeg gedronken dus het deed ons niks. Bleek dat Menno onderweg van Rotterdam naar Schiphol een bommelding had gehad (of veroorzaakt) met de trein, zware vertraging dus.
Eenmaal in Dublin werden we door onze vrienden naar een mooie Jeugdherberg gebracht waar we sliepen in een grote zaal met allemaal stapelbedden. Waarschijnlijk zijn er nu nog backpackers over de hele wereld die zich afvragen hoe het toch kan dat een groepje van 10 nederlanders 's nachts zoveel geluiden kan produceren (boeren, scheten en snurken), zelf wel slapen en ondertussen de hele zaal wakkerhouden.
In Dublin zijn we naar de Guinnessbrouwerij geweest, naar Landsdownroad voor de wedstrijd Ierland - Schotland en hebben we veel pubs bezocht met als uiteindelijk stamcafe de Dubliner. Samen met Menno op de terugweg van cafe de Dubliner hadden we de zakken vol met glazen, menukaarten, bestek, dienbladen enz. Oh ja ook nog een witte kool (soort Boeskool). Op een gegeven moment komen we langs een Condomerie met een heel gaaf uithangbord, die moesten we uiteraard hebben. Na enig klauterwerk hingen we met z'n 2-en aan het bewuste bord, helaas zonder resultaat. Op dat moment kwam er een agent de hoek om die ons natuurlijk zag, wij sprongen naar beneden en stopten alle gestolen spullen achter onze trui en broek. Natuurlijk was die agent niet gek, hij vroeg aan Menno wat die achter zijn rug hield. Menno antwoordde met z'n handen achter z'n rug: Nothing Sir. Het resultaat van deze ontmoeting was dat de agent het dienblad vasthield en wij daar al onze met veel moeite gestolen dingen deponeerden. Hij ging ze vervolgens terugbrengen naar de Dubliner. Na veel smeken mochten we 1 glas en de witte kool houden. Met deze witte kool hebben we uiteindelijk nog een partij rugby (Nederland - Australïe 2 tegen 2) gespeeld in de hal van de Jeugherberg.
De laatste nacht waren we ons mannetje Post ook nog eens kwijt, na de hele jeugdherberg op de kop te hebben gezet bleek hij bij Ploni in bed te liggen. Ik kan dus zeggen dat ik erbij was toen het begon. Na afscheid te hebben genomen van onze Ierse vrienden zijn we rustig teruggevlogen naar Nederland na een geweldig weekend.
Zeilweekend Friesland Heeg Dit zeilweekend was gepland aan het begin van het seizoen, bedoeld voor teambuilding. Aangezien er niet zoveel spelers meegingen mochten de vrouwen ook mee. Normaal gesproken gaat een trip naar het buitenland, vandaar ook dat we naar Friesland gingen. Deelnemende personen (zie ook foto clubhuis) waren: Don Walsh, George Siebes, Wim Post, Charlotte Haug, Age de Haan, Watse Siderius, Claudi, Jeroen Diekman, Michael Laldhari, Jacques, Corald Jelgerhuis, Vincent Velthuis Roy Peeters, Richard van Dodeweerd, Regina, Wilbert 'nooit op koopzondag' van de Pieterman, mr. Casanova en Tonny ter Braak.
Vol goede moed gingen we richting het Sneekermeer, waar we 5 bootjes huurden waarvan er 2 met buitenboordmotor. Gelukkig zat ik in een boot met motor, want met 2 surinamers en Vincent in een boot komt er van zeilen niet veel. Onderweg naar Heeg legden we aan bij een weiland waar Richard een drietal friese knollen ontdekte. Hij ging paardjerijden, hij nam een aanloop en sprong vervolgens viel hij van de andere kant af weer naar beneden. Toen hij opstond bleek dat z'n vingers er nogal vreemd bijstonden, gelukkig hoefden we niet naar het ziekenhuis omdat Richard zelf wel wist wat het beste voor hem was: Bier. 's Avonds in Heeg zijn we wezen Pizza eten en vervolgens naar de plaatselijke kroeg en Discotheek. Tot twee keer toe werden we uit de kroeg gehaald door mensen die ons vertelden dat een kameraad van ons buiten lag te kotsen, buiten gekomen bleek het beide keren om Michael te gaan die languit op de kade lag terwijl een plaatselijke kat al van zijn vernieuwde pizza zat te smullen. Eenmaal terug bij de boot gingen we rustig slapen (in de boten) tot we wakker schrokken van een enorme plons. Jeroen Diekman (weer een 2de-rijer) wou in de derde boot gaan slapen terwijl er maar 2 achter elkaar lagen, na hem weer op de kant getakeld te hebben konden we verder slapen.
De volgende dag op het Sneekermeer en in diverse cafe's langs het meer werd er door heel veel mensen naar onze boot gewezen en geschreeuwd. Wat riepen ze toch, eindelijk verstonden we het: Daar heb je die zatte neger van vannacht.
De voorbereiding op het nieuwe seizoen was zeer geslaagd en voor herhaling vatbaar (is er uiteindelijk nooit meer van gekomen).
Wales Cardiff Met de achtereenvolgens trein/boot en weer trein gingen we naar Cardiff, waar we tegen de plaatselijke Canton Cardiff RFC zouden spelen. Deelnemers waren: Stefan Euverink (1ste tour), Nick den Uijl, Roy Peeters, Watse Siderius, Richard van Dodeweerd, Danny van Eck, Roy Mengerink, Tonny Lalkens, Dick van Vlooten, Wilbert 'nooit op koopzondag' van de Pieterman, Geert Kaalverink, George Siebes, Menno van Melle, Jeroen Diekman, Henk van de Zweerde Age de Haan, Wim Post, Don Walsh, Ton Spil en Tonny ter Braak.
In Rotterdam begon de ellende alweer, Stef was even naar de wc. Op het moment dat hij de wc uitkomt hoort hij een fluitje van de conducteur hij sprint de trap op naar het perron en net voordat de deuren dichtvallen springt hij de trein binnen. Gelukkig denkt hij, nu even m'n vrienden opzoeken. Dat viel een beetje tegen want hij was in de trein naar Maastricht gesprongen. Bij het volgende station (Rotterdam Alexander) eruit en weer terug met de trein. Toen met de trein naar Hoek van Holland hopende dat hij de boot nog zou halen. Ondertussen stond ondergetekende met paspoort en ticket van de heer Euverink te wachten op hem bij de douane. De allerlaatste trein die het nog kon halen kwam aan en daar hoorde ik een boel kabaal in de lange gang naar de douane. Het leek wel of er een stoomlokomotief aankwam, en ja hoor daar kwam Stef de hoek om hijgen en puffen helemaal wit in z'n gezicht. Volgens hem was ik het mooiste wat hij ooit gezien had, of je daar nou zo blij mee moet zijn weet ik niet.
Eindelijk op weg met de boot, in Harwich aangekomen stapten we op de boottrein naar Londen hier moesten we overstappen op de trein naar Cardiff. Vanaf het moment dat we in de trein naar Cardiff stapten tot de volgende ochtend weet ik eigenlijk niets meer, die 3 liter WodkaJus had daar vast niets mee te maken. Wel merkte ik toen ik wakker werd in m'n slaapzak dat die 2 flessen twentse kruidenbitter kapot waren gegaan en dat dat spul toch best plakt tussen de slaapzak en je huid.
We hebben dit weekend 2 wedstrijden gespeeld en 1 gewonnen en 1 verloren. We zijn wezen kijken naar de wedstrijd Cardiff - Barbarians. We hebben een rondleiding gehad in het beroemde Cardiff Arms Park stadion (hier staat nu het Millennium Stadium. Stef en Age hadden zo weinig gedronken en zo goed gespeeld in de 1ste wedstrijd dat ze gevraagd werden mee te spelen met het 1ste team van Canton Cardiff, toch een opsteker voor het nederlandse rugby dat tegenwoordig al niet zo verwend meer is. 's Avonds in een nachtclub kwamen we het hele Barbariansteam tegen. Don probeerde nog een stropdas te ruilen maar helaas. We hadden dan ook prachtige stropdassen (fel rood met grote witte letters DTO erop), op een gegeven moment staan we bij een Burger King en er komt een klein ventje met rood haar binnen NEIL JENKINS. Age bied hem natuurlijk meteen zijn stropdas aan, die hij vervolgens nog bij vele evenementen en officiele aangelegenheden gedragen heeft.
Tour 1997 Praag Na een training, en eten clubgebouw vertrokken we met drie busjes richting tourbestemming. De stemming zat er goed in en onderweg werd al aardig geretourneerd. Bij de Tsjechische grens bleek dat een aantal snuggere rugbyers de paspoorten waren vergeten, zodat we via een smokkelroute het land moesten zien in te komen. We logeerden in een soort bungalowpark onder Praag. Bij aankomst begonnen we met trainen op een soort grasveldje en 's avonds werd het barretje op het terrein leeggedronken. Een groot succes, waren de verschillende tourregeltjes met petjes en tourboekjes en als beloning een metalen rugbybal aan de ketting .
Natuurlijk stond ook wat cultuur op het programma, met de volgende dag een bezoek aan Praag. In Tsjechië is het met Pasen de gewoonte dat dames met een uit twijgjes gevlochten zweepje op het achterwerk worden geslagen. Voor het slachtoffer is dit een enorm compliment en natuurlijk waren wij graag bereidt daaraan mee te doen. Alleen Amerikaanse toeristen vroegen zich na een afranseling af: 'Do you have a fucking problem?', maar daar hadden we geen last van.
De eerste wedstrijd speelden we in Praag tegen een team uit Italië. Dit waren zulke grote kerels, dat zelfs doorgewinterde Enschedeërs het tijdens de wedstrijd in hun broek deden.
De derde helft was zeer geslaagd, met veel gezang, bierspelletjes en uitwisselen van geschenken en hier wisten we ruimschoots te winnen van de locals en de pizzaboeren.
De mensen die het meest gedronken hadden kregen de volgende dag een vaste opstelling. Hierbij speelden we een wedstrijd bij een andere club, op een veld waarbij je tot de enkels in de prut zakte. Na afloop een heerlijke douche met koud water. Een paar rugbyers die een paar dagen eerder in het café waren bleven zitten kwamen gelukkig weer opdagen.
Ook hier wisten we de derde helft met grote overmacht te winnen. De glorieuze overwinningen werden nog eens dunnetjes gevierd in een discotheek ergens in een obscuur dorpje. Ondanks het trieste einde op de terugweg, waar al genoeg over is geschreven en gesproken was het een zeer geslaagde tour.
Jaren 1997 tot nu
Vanwege het busongeluk in 1997 is er lange tijd niet meer op tour geweest tot seizoen 2001/2002. In seizoen 2001/2002 is er een tour naar Engeland geweest en in 2002/2003 en 2003/2004 een naar Gent. Verslagen hiervan zullen binnenkort geplaatst worden. Verder zijn we de laatste vier jaar naar Ameland geweest. Als voorproefje van het verslag van de laatste keer, kan je al vast naar de kampmuziek luisteren. Dit zal bij veel bezoekers van het beach rugby festival 2004 al of niet positieve herinneringen oproepen.
Copyright © door ERC '69, Rugby in Enschede - Tourhistorie Alle Rechten Voorbehouden. Gepubliceerd op: 2005-12-22 (12177 maal gelezen) [ Ga terug ] | 
